“Sevilla tiene una cosa, que solo tiene Sevilla” De eerste zin van een nummer van Gerardo Nuñez speelt door mijn hoofd. “ Sevilla heeft iets wat alleen Sevilla heeft” Ik fiets terug van school waar ik de meiden net heb afgezet. Over de stoep, voetgangers ontwijkend, en ja dat mag hier. De stilzwijgende afspraak is dat zij daarentegen massaal over de fietspaden lopen, wat gewoon door ons fietsers geaccepteerd wordt. Ja wat maakt Sevilla eigenlijk bijzonder?” vraag ik me af. Om me heen zitten de Sevillanen aan hun tweede ontbijt. Tortilla of pan con tomate. Het geroosterde brood ruikt heerlijk, ik krijg er honger van.
Drie maanden (met een onderbreking) hebben we inmiddels doorgebracht in deze stad. De meiden gaan naar school en hebben het erg naar hun zin. Het gaat goed met ze en dat maakt ons blij. Ze hebben allebei vriendjes en vriendinnetjes gemaakt en we hebben ons door de eerste playdates en verjaardagsfeestjes genavigeerd, (die hier beginnen om 17u. zo ongeveer de meest onhandige tijd die wij kunnen bedenken) Ze hebben hun eerste flamenco danslessen gehad en zijn allebei op schoolreisje geweest naar het aquarium. Yolien leerde fietsen zonder zijwieltjes. Ze krijgen yogales en muziekles op school. Op woensdag gaan ze allebei naar zwemles, van juf Sophia. Ja Tess dus ook, ook al is ze pas 2,5. In Nederland wordt dat afgeraden vanwege nog niet ontwikkelde motoriek/kracht, het kan wel maar ze halen niet sneller hun diploma als je ze eerder op zwemles zet wordt gezegd. In Spanje denken ze daar weer anders over en krijgen ze op veel jongere leeftijd al echt zwemles. De reden dat wij er nu voor gekozen hebben is dat het ons nog niet om een diploma gaat, maar om veiligheid. Hun leven speelt zich tenslotte grotendeels af op en rond het water. Daarnaast zijn het echte bootkinderen, ze zijn sterk, ze klimmen en klauteren wat af dus met hun motoriek en kracht vermoed ik dat het wel goed zit. Yolien zwemt inmiddels al kleine stukjes zonder bandjes en zelfs Tess kan al een meter of twee helemaal los zonder enige vorm van bescherming.
Ook met hun talen gaat het lekker. Op school is de voertaal Engels maar de kinderen onderling spreken toch gewoon Spaans. De meiden pikken het allebei snel op. Vooral Yolien is heerlijk alles aan het mixen, (wat heel normaal schijnt te zijn bij kinderen die meertalig worden opgevoed) Ze spreekt Nederlands met een Spaanse intonatie, ik ben bijvoorbeeld niet mama maar mamí. Als ze boos is gaat ze verder in het Spaans. “Que pasa”, ”Para, para stop” Sommige woorden zegt ze drie keer, als zie iets wil laten zien; “mira, look, kijk”. En sommige zinnen begint ze in het Engels en eindigt in het Nederlands. Of ze heeft het Nederlandse woord volledig vervangen, zo zegt ze bijvoorbeeld nooit meer bloem maar altijd flower ook als de zin verder Nederlands is
Met Erik en mij gaat het hier goed. Na een veelbewogen jaar (of eigenlijk jaren) hebben we even tijd en ruimte voor andere dingen nu de meiden overdag naar school zijn. Erik heeft meer tijd om te werken en ik heb weer een vak van mijn studie opgepikt. De boot wordt op orde gemaakt, we poetsen en klussen wat af. Ik ben naast nature journaling ook begonnen met het zelf repareren en maken van kleding voor de meiden en ook voor mezelf, iets wat ik al heel lang eens wilde proberen en waar ik veel lol in heb. Langzaam vullen de kasten zich met nieuwe rokjes, jurkjes, haarbloemen en omslagdoeken geïnspireerd op de mooie flamenca´s hier. De Sevillaanse vrouwen hebben een rechte rug en een stem die gehoord wordt. Ze zien er allemaal prachtig verzorgd uit zelfs al zijn ze in de 80. Zelfs ik, die nooit zo van uiterlijk vertoon is, wordt er toch een beetje door aangestoken. Verder heb ik morgen weer eens een flamenco gitaarles, daar heb ik veel zin in. Daarnaast heb ik volop tijd om me voor te bereiden op hun “bootschool”, want als we hier weg gaan neem ik het lesgeven weer over. Ik onderzoek allerlei stromingen, ga naar informatie bijeenkomsten op school en maak zo een eigen mix die bij ons past. Deels traditioneel, de richtlijnen en het curriculum van de Nederlandse overheid geprint naast me liggend. Deels met invloeden vanuit Montessori, het internationale worldschooling en het scandinavische forestschooling. Ook boeken van andere zeilende ouders die helemaal toegepast zijn op het leven aan boord heb ik erbij gepakt. Al lezend en onderzoekend kreeg ik een steeds grotere voorkeur voor bewegend leren, het liefst buiten in de natuur. Ook hun eigen interesse volgen en daar op inspelen spreken me erg aan. En voor Tess veel sensorische activiteiten. Daarnaast las ik me in over twee/meertalig opvoeden. Want de opgedane kennis van Engels en Spaans gaan verloren als wij er nu niet mee verder gaan. En dus gaan we straks verder met een deel van de dag in het Engels.
Maar… Wat Sevilla bijzonder maakt dus: Het is een heerlijke stad. Het leven speelt zich hier buiten af. De terrassen zijn vol, elke dag ook op maandag. En er zijn veel terrassen, in een artikel van Espanje magazine las ik dat Spanje de grootste bardichtheid van de wereld heeft. Al deze gezelligheid begint dus al om 9.30 ´s ochtends. Het is een hele groene stad. Overal zijn prachtige parken, vol bloemen en witte duiven, en in de straten zie je veel bomen. Vooral sinaasappelbomen. Ze staan nu in bloei en de heerlijke geur van sinaasappelbloesem vult de straten. Ook de rozemarijn struiken die je overal ziet, en waarvan zigeunervrouwen je takken proberen te verkopen voor geluk op het plaza de España, staan nu in bloei. In onze haven staan ze allebei vlakbij de boot en leveren samen een heerlijk parfum op. “ It’s the smell of Sevilla” begroette onze bootbuurvrouw Maria me vanmorgen vrolijk. De prachtige gebouwen maken me vrolijk, en de mozaïektegels waarmee alles versierd is. Het is een stoffige stad, ik draag nu een zonnebril als ik met de meiden door de stad fiets, want als één van de paardenkoetsen me passeert in het park zie ik daarna standaard een halve minuut niks meer.
Maar zoals meestal blijkt, zijn het toch de mensen die de ervaring compleet maken. De mensen zijn hier zijn zo warm en vriendelijk. Op straat in het verkeer maar ook op school. Tess wordt ´s ochtends door de juf opgehaald bij de deur. Dat gaat ongeveer zo: Juf Lidia: “ Oh you look so beautiful with that flower in your hair, I love you, I love you.” Vervolgens tilt ze Tess op, overlaad haar met kusjes en neemt haar mee de klas in. Ok toegegeven, het is even wennen maar het is wel een hele warme ontvangst en Juf Lidia is standaard het eerste wat Tess noemt als ik haar aan het eind van de dag vraag wat ze het leukste vond vandaag. Ook op zwemles gaat het wat anders. Na de les neemt juf Sophia de meiden mee onder de douche, kleed ze uit, smeert ze in met zeep en wast hun haartjes. Wij krijgen vervolgens twee frisse maar licht gechoqueerde kindjes terug haha, wel handig voor ons, en ook dit went. Op straat schromen de Spanjaarden niet om je van ongevraagd advies te voorzien als één van de meiden huilt. Of om ze aan te raken, over hun bolletjes te aaien. Naar ze te lachen op de fiets en vertederd “que linda, que guapa” naar ze te roepen. Het is anders maar het is zo goed bedoeld. Soms lijkt het wel of alle Spanjaarden gek zijn op kinderen. Ze zijn ook overal welkom en er wordt nergens geklaagd als ze druk zijn of lawaai maken wat ook bij ons voor minder ongemak volgt. Langzaam ontwennen we ssssst, een heerlijk gevoel.
In de weekenden is er genoeg te doen hier, de stad bruist. Dat is het leuke van in een stad wonen. We hebben onder andere het science museum bezocht, het Alcazar paleis en twee flamenco shows. We hebben geluncht in de Mercado de Triana en ontbeten met churros con chocolate in de schattige wijk Santa cruz. Naar nog meer straatmuzikanten geluisterd op plaza de España en de tegeltjesfabriek bezocht. Oma Ciska en Ton kwamen een hele week op bezoek, dat was natuurlijk een feestje voor de meiden. Nog een keer in de paardenkoets en naar uitkijkpunt de Seta´s. Ontbijten in het hotel bij oma en daarna op haar kamer uitgebreid in bad. Vrienden uit Nederland kwamen op bezoek met hun twee dochtertjes. Er werd lekker gejamd op de boot en vervolgens in de speeltuin. Het weekend daarop kwamen nieuwe vrienden van school langs met hun dochtertje. De maandagen komen steeds te snel.
Al met al denk ik dat het goed was voor ons gezinnetje om even een pauze te nemen. Niet dat we echt moe waren maar vooral voor de meiden. Dingen als zwemles, leren fietsen en Engels leren praten zijn lastig te organiseren als je constant onderweg bent. En ook het sociale aspect was een beetje ondergesneeuwd geraakt. Door al het slechte weer onderweg hierheen kom je weinig andere bootkinderen tegen. Het is goed om te zien dat ze nu lekker vriendjes maken. Volgende maand gaan we op vakantie. Want al lijkt het voor de buitenwereld misschien of wij altijd op “vakantie¨ zijn. Niets is minder waar, dit leven is ook hard werken, maar de beloning is wel erg groot. Als ik het in één woord samen moet vatten is intens het eerste wat bovenkomt. Maar voor volgende maand hebben we een familiekamer in een casa rural in de Sierra Nevada geboekt (jaja vlak bij een skigebied) in de natuur, want dit Veluwse bootmeisje snakt naar groen, naar bossen en ook bergen. Even lekker op adem komen…
Sevilla tiene una cosa …
“Sevilla tiene una cosa, que solo tiene Sevilla” The first line of a song by Gerardo Nuñez plays in my head. “Sevilla has something that only Sevilla has” I cycle back from school where I just dropped off the girls. On the sidewalk, avoiding pedestrians, and yes, that is allowed here. The unspoken rule seems to be that they, on the other hand, walk en masse on the bicycle lanes, which is simply accepted by us cyclists. Yes, what makes Sevilla special?” I wonder. Around me, the people of Seville are having their second breakfast. Tortilla or pan con tomate. The toasted bread smells delicious, it makes me hungry.
We have now spent three months (with an interruption) in this city. The girls are going to school and are having a great time. They are doing well and that makes us happy. They have both made friends and we have navigated our way through the first playdates and birthday parties, (which here start at 5 pm, about the most inconvenient time we can think of since we have dinner at 6 pm). They had their first flamenco dance lessons and both went on a school trip to the aquarium. Yolien learned to ride a bike without training wheels. They have yoga and music lessons at school. On Wednesdays, they both go to swimming class with Miss Sophia. Yes, Tess too, even though she is only 2.5. In the Netherlands, this is discouraged because of muscles strength that is not yet developed, it is possible but they will not get their diploma faster if you put them in swimming lessons earlier, they say. In Spain they think differently about this and they get real swimming lessons at a much younger age. The reason we have chosen this now is that we are not yet concerned with diplomas, but with safety. After all, they live on the water. In addition, they are real boat kids, they are strong, they climb and clamber a lot, they help out with sailing so personally I think their strength is probably fine. Yolien can now swim short distances without armbands and even Tess can already swim a meter or two without any form of protection.
They are also doing well with their languages. At school the main language is English, but the children speak Spanish among themselves. The girls both pick it up quickly. Yolien in particular is wonderfully mixing everything, (which seems to be very normal for children who are raised multilingually) She speaks Dutch with a Spanish intonation, for example I am not mama but mamí. When she is angry she continues in Spanish. “Que pasa” or ”Para, para stop” She says some words three times, if she wants to show something; “mira, look, kijk”. And she starts some sentences in English and ends in Dutch. Or she has completely replaced the Dutch word, for example she never says bloem but always flower even if the rest of the sentence is Dutch
Things are going well with Erik and me here. After an eventful year (or actually years) we have some time and space for other things now that the girls are at school during the day. Erik has more time to work and I have picked up another subject from my studies Environmental Science. The boat is being put in order, we are cleaning and doing some boat jobs. In addition to Nature journaling, I have also started repairing and making clothes for the girls and also for myself, something I have wanted to try for a long time and which I enjoy very much. The cupboards are slowly filling up with new skirts, dresses, hair flowers and shawls inspired by the beautiful flamencas here. The women of Seville have a straight back and a voice that is heard. They are all beautifully dressed even though they are in their 80s. Even I, who am not much into fashion, am a little bit infected by it. Furthermore, I have another flamenco guitar lesson tomorrow, which I am really looking forward to. In addition, I have plenty of time to prepare for the girls “boat school”, because when we leave here I will take over the teaching again. Even though I feel insecure, the fantastic school that they are going to, and the wonderful loving teachers will be hard to replace. But I will do the best I can. I am researching all kinds of movements and styles, going to information meetings at school and creating my own mix that suits us. Partly traditional, with the guidelines and curriculum of the Dutch government printed next to me. Partly with influences from Montessori, international worldschooling and Scandinavian forest schooling. I have also included books written by other teaching sailing parents that are completely applied to life on board. While reading and researching, I increasingly developed a preference for learning through movement, preferably outdoors in nature. Following their own interests and responding to that also appeals to me a lot. And for Tess, lots of sensory activities. More and more wooden Montessori materials are entering the boat. In addition, I read up on bilingual/multilingual education. Because the acquired knowledge of English and Spanish will be lost if we do not continue with it now. And so we will continue with part of the day in English and the boat is filling up with English-Spanish books
But back to Seville… What makes Seville special: It is a wonderful city. Life takes place outside here. The terraces are full, every day even on Mondays. And there are many terraces, in an article in the Dutch España magazine I read that Spain has the highest density of bars in the world. All this coziness starts at 9.30 in the morning. It is a very green city. There are beautiful parks everywhere, full of flowers and white doves, and in the streets you see many trees. Especially orange trees. They are now in bloom and the wonderful smell of orange blossom fills the streets. The rosemary bushes that you see everywhere, and of which gypsy women try to sell you branches for good luck on the plaza de España, are also in bloom now. In our harbour they are both close to the boat and together they produce a wonderful perfume. “It’s the smell of Sevilla” our boat neighbour Carmen greeted me cheerfully this morning. The beautiful buildings make me happy, and the mosaic tiles with which everything is decorated. It is a dusty city, I now wear sunglasses when I cycle through the city with the girls, because when one of the horse-drawn carriages passes me in the park, I can’t see anything for half a minute afterwards since my eyes fill up with dust.
But as it usually turns out, it is the people who make the experience complete. The people here are so warm and friendly. On the street in traffic but also at school. Tess is picked up by the teacher at the door in the morning. It goes something like this: Miss Lidia: “Oh you look so beautiful with that flower in your hair, I love you, I love you.” Then she picks Tess up, showers her with kisses and takes her into the classroom. It must make Tess feel very welcome since “ Miss Lidia” is always the first thing Tess mentions when I ask her at the end of the day what she liked best today. Swimming lessons are also a bit different. After the lesson, Miss Sophia takes the girls into the shower, undresses them, lathers them with soap and washes their hair. We then get two fresh but, at their first day, slightly shocked children back haha. Very convenient for us, and this also gets used to. On the street, the Spanish do not hesitate to give you unsolicited advice if one of the girls is crying. Or to touch them, to stroke their heads. To smile at them on their bikes and to call out to them endearingly “que linda, que guapa”. It is different from the Netherlands but it is so well-intentioned and by now we are enjoying the warmth. Sometimes it seems as if all Spanish people are crazy about children. They are also welcome everywhere and there are no complaints anywhere if they are busy or make noise, which also causes less discomfort for us. We are slowly getting used to no longer using ssssst, a wonderful feeling.
There is plenty to do here on the weekends, the city is bustling. That is the nice thing about living in a city. We visited the science museum, the Alcazar palace and two flamenco shows. We had lunch in the Mercado de Triana and had breakfast with churros con chocolate in the cute Santa Cruz district. Listened to more street musicians on Plaza de España and visited the tile factory. Grandma Ciska and Ton came to visit for a whole week, which was of course a party for the girls. Another time in the horse-drawn carriage and to the Seta’s lookout point. Breakfast at grandma’s hotel and then an extensive bath in her room. Friends from the Netherlands came to visit with their two daughters. We had a great time jamming on the boat and then in the playground. The following weekend new friends from school came over with their daughter. Mondays are always coming too quickly.
All in all I think it was good for our family to take this break from sailing. Not that we were really tired but more for the girls. Things like swimming lessons, learning to ride a bike and learning to speak English are difficult to organize when you are constantly on the road. And the social aspect was also a bit snowed under. Because of all the bad weather on the way here you don’t meet many other boat children. It is good to see that they are now making friends.
Next month we are going on a holiday. Because even though it may seem to the outside world that we are always on “vacation”. Nothing could be further from the truth, this life is also hard work, but the reward is very big. If I have to summarize it in one word, intense is the first thing that comes to mind. But for next month we have booked a family room in a casa rural in the Sierra Nevada (yes, right next to a ski resort) in nature, because this Veluwe boat girl is longing for green lush forests and also mountains…
Geef een reactie