Sevilla

We zijn in Sevilla! Tenminste, wij 3^e dan. Ik en de meisjes. Het is heerlijk hier! Witte huizen, sinaasappelbomen overal. De stad is wel druk als je het rustige leven aan boord gewend bent, maar de afwisseling is leuk. De meiden zijn naar school. Ze mogen voor een paar maanden naar de plaatselijke montessori school hier in de wijk. Een ontzettend leuke school waar ze het erg naar hun zin hebben. De school werkt niet met traditionele boeken maar meer met al spelend leren, intrinsieke motivatie volgen en “projecten”. Ze krijgen er ‘s middags een warme biologisch -vegetarische lunch. Ook krijgen ze yoga, moes tuinieren, muziekles en is al het lesmateriaal van hout of iets anders natuurlijks. En ze moesten voor het eerst een schooluniform aan. Gelukkig geen truttige maar gewoon een leuke set kleding van bio katoen in vrolijk geel en blauw. Het is een internationale school en dus spreekt iedereen Engels, maar al verstaan ze dat nog niet, ze lijken er weinig last van te hebben. We zitten in een Airbnb vlakbij de school. De meiden en ik blijven hier twee weken en Erik vaart met vriend Midas onze boot van A Coruña naar ons toe. Het zal een pittige tijd worden zonder hem, en we missen hem best al. Maar de afspraak voor school stond al langer vast en toen we wederom motorpech kregen zat er eigenlijk niks anders op dan dat ik met de meiden vooruit zou reizen. Zo konden ze toch meteen na de kerstvakantie beginnen en hun nieuwe klasgenootjes ontmoeten. En een voordeel is dat Midas, die van plan is met ons de Atlantische oversteek mee te varen, ook eerst een kan proeven van het leven aan boord voordat hij straks opstapt.

Voordat we naar Sevilla kwamen hebben we enorm genoten van de Noord-Spaanse kust. Na aankomt van Erik en Roberto in Santander, bleven we nog een volle week in het ankerbaaitje liggen vlak bij het huis van Roberto, zijn vrouw Martha en hun zoontje. De mannen hadden voor ze voor anker gingen in de baai toch nog de motor weten te repareren dus dat was een hele opluchting. Nog even genoten we van de aangename stad. Met de dinghy tuften we naar het strand om naar de speeltuin te gaan, boodschapjes te doen of nog maar een keer gezellig te eten bij onze vrienden. Ook de meiden vonden het leuk om met kleine Pablo te spelen. Natuurlijk moesten we opnieuw wachten op een storm en gingen voor even toch maar de haven in, maar toen die voorbij was voeren we verder naar Ribadesella. 

Onderweg voeren we langs San Vicente de la Barquera. Vorig jaar deze tijd waren we precies hier. We hadden net besloten om de sprong te wagen en ons huis stond nog geen week te koop. Doodeng vonden we het, en daarom besloten we om nog even onze kop in het zand te steken. Nog even te vluchten voor wat we onszelf nu weer op de hals hadden gehaald. En dus reden we in ons gele camperbusje Stef naar camping El Rosal voor een surfvakantie. De camping waar we vaker komen, was weer een gezellige janboel vol kleurige surfbusjes. Het was zalig weer, en terwijl de kinderen op het strand speelden gingen Erik en ik om de beurt het water in om te surfen. Vanaf ons plekje op de camping keken we uit over zee en ’s avonds als de meiden in bed lagen fantaseerden wij bij een vuurtje over hoe het zou zijn om hier met onze eigen boot langs te varen op wereldreis.

Dat dat al een jaar later zou gebeuren verbaast ons nog steeds weleens. Wat is dat snel gegaan allemaal! We hadden ook wel geluk met de verkoop van ons huis en het bijna tegelijkertijd vinden van de geschikte boot. Helaas konden we San Vicente zelf bijna niet zien liggen vanaf de boot. Maar wat we wel zagen beviel eigenlijk nog beter. De prachtige Picos de Europa, maar nu bedekt met een dikke laag sneeuw! Dat zag er hoopvol uit. “Wie weet is Valgrande Pajares wel open” opperde ik. Valgrande Pajares is het skigebied achter Gijon, waar wij in de zomer weleens gedownhill mountainbiked hebben. (met je mountainbike de skilift in omhoog en dan heel hard naar beneden scheuren hihi) We besloten er vaart achter te zetten en voeren via het prachtige Ribadesella door naar Gijon.

Gijon is geen mooie stad om te zien van een afstand. En het heeft een hele vieze haven met veel stinkende industrie. Maar de wind stond de andere kant op en in de stadshaven hadden we het naar onze zin. Eenmaal aan land bleek het wel een heel gezellig centrum te hebben, met huizen en smalle steegjes die ons aan Cuba deden denken. Typische Spaanse pleinen, drukke met kerstlichtjes versierde winkelstraten waar vanuit kleine standjes gepofte kastanjes in krantenpapier werden geserveerd, een ware lekkernij!  Maar het allerleukste was, de dag dat wij aankomen ging het skigebied open! Die kans moesten we grijpen natuurlijk. De meiden hadden al skipakjes aan boord tegen de kou. Ik rende nog even naar de Decathlon voor de goedkoopste snowboardjas. Erik regelde een huurauto en meteen de volgende dag reden we de bergen in naar Valgrande. Een uur en een kwartier slingeren over smalle bergweggetjes met soms een stijging van 17%, langs watervalletjes en prachtige vergezichten naar boven. Dat was snel! Wat blijkt, Valgrande Pajares is het dichts bij zee gelezen ski gebied van Europa. En er lag een heerlijke dikke laag poeder. De huur van snowboards, slee, schoenen, helmen en een liftpas kostte maar 50 euro in totaal! Nog geen greintje van wat je in de Alpenlanden kwijt zou zijn.  De hele dag genoten we in de sneeuw. Tess op haar slee of tussen papa’s benen in, op het snowboard. En Yolien ging al snel op haar eigen board van een helling af naast de piste. Verbazingwekkend hoe snel die kleintjes zoiets leren! Erik en ik deelden een snowboard en gingen om de beurt naar boven met de lift om zelf ook te kunnen genieten. Al snowboardend naar beneden kon je de zee zien tussen de toppen door, heel bijzonder! Aan het eind van de dag geen glühwein maar een zalige warme Spaanse chocolademelk, romig en vol, met een scheutje rum voor mama. Rozig reden we de berg weer af.

De volgende ochtend stond het dinomuseum op de planning. Maar toen ik aan iedereen vroeg wat ze leuker leek besloten we al snel unaniem om de auto nog een dagje te huren en opnieuw naar boven te rijden. En zo geschiedde. Ook nu was het weer heerlijk zonnig weer en lag er nog genoeg goede sneeuw. Wederom genoten we van een dagje sneeuwpret. Wat een geluk! Echt een cadeautje.

De volgende dag moesten we toch echt maar eens gaan. Het weer om te varen was goed en om nu weer een auto te huren werd wel een kostbare bedoeling. We voeren naar Cudillero met het idee daar de kerstdagen door te brengen. Cudillero is één van de mooiste dorpjes van Spanje. Het ligt tussen de bossen in een inham, tegen een rots aangebouwd. De tocht er heen was weer prachtig met dit keer de besneeuwde toppen van national park Somiedo op de achtergrond. Met de nautische schemering kwamen we aan bij de vuurtoren en de smalle ingang van de haven. Op de kade stond Wim ons op te wachten. Wim en Cher lagen met hun Koopmans al een tijdje in de haven en hadden ons gevonden op de AIS.

We beleefde een paar gezellige dagen in Cudillero. We dronken koffie met Wim en Cher. Deden een poging om een mooie waterval te bereiken die op het strand uitkwam, maar helaas bleef het bij een poging want een groot rotsblok versperde de route. We ontdekte wel vreemde paarse rotspoeltjes. We slenterde door het stadje met z’n witte huisjes wat verdacht veel op een Grieks stadje leek. De kerstman had mooi weer voor ons meegenomen en dus hebben we alleen kerstavond gevierd. We versierde de boot van binnen en van buiten en knutselde een kerstdiner in elkaar op onze twee pitjes. De kerstman bracht twee ukeleles langs voor de meiden en wij genoten vervolgens van een privé concert. Op eerste en tweede kerstdag voeren we verder naar Galicië. We deden Ribadea aan, waar we verwelkomd werden door een hele drukke oudere man die daar met z’n modelbootje aan het spelen was. Hij vertelde ons allerlei verhalen in het Duits/Engels/Frans en Spaans. Wat zijn nationaliteit nu echt was weten we nog steeds niet. Vervolgens Viveira waar we ons uitleefde op de skatebaan vlak naast de haven. En voeren via Carino, waar niemand was en we onszelf maar gewoon aan een meerboei tussen de vissersboten hebben neergelegd, over het meest noordelijke punt van Spanje. Even wat onrustige hoge golven maar verder een prachtige tocht, helaas wel op de motor. Het viel ons op hoe leeg Galicië is. Zo weinig bebouwing langs de kust, veel groen en ontzettend ruige kustlijn. We voeren tussen een stel rotseilanden door en konden daarna eindelijk weer even de zeilen hijsen. De zeeën waren hoog, maar met een periode van 12sec heel goed te doen. En het is prachtig om te zien en heel bijzonder om mee te maken als er zulke trage golven onder je door rollen. Je ziet de bootjes naast je soms helemaal verdwijnen. Met een winterzonnetje erbij en het gezelschap van weer een andere dolfijn soort voeren we de haven van A Coruña in.

Na een nachtje in de grote haven van A Coruña besloten we dat het in de stadshaven gezelliger was. Vlak bij het centrum en naast een grote speeltuin. Toen we de motor startte om daarheen te varen begon echter de ellende weer. Hij startte nu helemaal niet, dan weer wel, dan weer niet. “Hoe kan dat nu weer” de moed zonk ons in de schoenen. Zeker met een mooi weervenster voor de deur en de begin data van de school van de meiden in Sevilla in ons achterhoofd, hadden we graag nog wat extra mijlen gemaakt. Na wat overleg met de technische heren in onze vriendenkring leek het niet veilig om door te varen. Het wordt nu toch echt wel eens tijd voor een monteur vonden wel.  Maar die kon pas na de kerstvakantie komen, rond 7 januari. En het was nog niet eens oud en nieuw.

De paar honderd meter naar de stad durfden wel nog wel aan. Ook dit was weer zo’n stad die er van ver af totaal niet aantrekkelijk uitziet maar toch een heel mooi en gezellig oud centrum bleek te hebben. Ik maakte in mijn eentje een wandeling door het oude centrum en werd aangesproken door een oudere vrouw, ze vroeg me voor haar de nummers op haar lot voor de nieuwjaars loterij in te vullen. Een leuk gesprek in het Spaans volgde, mijn eerste langere gesprek in het Spaans sinds tijden, goed om weer te kunnen oefenen. Dat ze na het gesprek om een euro vroeg voor warme chocolademelk had ik alleen niet zien aankomen. We vierden oud en nieuw op z’n Hollands. Erik bakte oliebollen en appelbeignets. We keken de oudejaarsconference en daarna naar het vuurwerk. De meiden sliepen overal doorheen en toen we Yolien even wakker maakte om te kijken vroeg ze de volgende ochtend quasi beledigd waarom we haar niet gewoon hadden laten slapen haha. In de haven lagen nu eens wel meerdere zeezwervers. Naast een gevlucht Oekraïens gezin met een boot tot aan de nok toe gevuld met huisraad, ook een Frans gezin met een baby. Een Hollands stel naast ons (die helaas voor de feestdagen naar huis waren) En een Zwitserse solozeiler. Voor het eerste proefden we een beetje van de community spirit onder zeilers. En toen Erik de volgende dag oliebollen ging uitdelen kwam hij er zowaar achter dat de Zwitserse Luca, een motormonteur was. Hij wilde wel even kijken en had meteen tijd. En hij bracht ook nog een bak heerlijke caponata mee, Jeej wat een mazzel. Er bleek niks ernstigs aan de hand te zijn, maar de motor had wel een flinke onderhoudsbeurt nodig. Iets wat hij wel wilde doen.

Ondertussen was wel de tijd gekomen dat wij 3^e in Sevilla moesten zijn en plaats moesten maken voor Midas. We gaven de boot een goede schoonmaakbeurt, huurde een auto en boekte een hotel voor onderweg. Dag bootje, tot snel! De eerste stop was Ourense. Dit dorpje in het binnenland van Galicië staat bekend om zijn warmwaterbronnen die ontspringen uit de bergen. Er is een hele chique wellness industrie omheen ontstaan natuurlijk. Maar.. er zijn ook nog plekken waar je gratis kan genieten van het weldadig warme mineraal water, aan de rand van de rivier. Het was even zoeken maar uiteindelijk vonden we ze. Mooie uit rotsblokken gebouwde mini badjes waar de stoom vanaf komt.  Helaas mochten de kindjes er niet in, en Erik vond het veel te warm. Maar ik heb echt genoten, wat een weldaad! Tussen de dorpsoudjes die een half uur lang alleen maar over eten aan het kletsen waren, viel ik bijna in slaap van al dat heerlijke warme water.

Na dit korte intermezzo reden we verder naar ons hotel. Het was niet een heel charmante plek maar hij lag wel vlak aan de snelweg dus makkelijk bereikbaar. De kamer was prima, het personeel vriendelijk en de parkeerplaats voor stonk zo naar pis dat ik er de meiden niet op durfde te laten skaten. We aten hele vette frietjes in het restaurant, en gingen vroeg naar bed om de volgende dag op tijd in Sevilla aan te komen.

Het binnenland van Spanje was prachtig om te zien, heel ruig en droog. En na een lunchstop in de hoofdstad van de ham (niet helemaal aan ons besteed) en een koffiestop in een tankstation met Midas, die alvast naar het noorden fietste, kwamen we net met donker eindelijk aan in Sevilla.

De schattige airbnb die ik geboekt had bleek wel enige gebreken te hebben. Twee van de vier pitten van de elektrische kookplaat doen het niet, de wasmachine deed na één keer wassen zijn deur niet meer open, de deur van de vaatwasser wil juist een beetje te graag open en valt steeds tegen je enkels aan als je staat te koken. De oven bleek kapot, en was vervangen voor een magnetron. Maar daar kan ik geen brood in bakken. Een groot aantal van de pannen werkte niet op de elektrische kookplaat, wat overbleef was één enorme pan en één inimini pannetje. Net niet handig. Het wasrek bleek een lijntje te zijn dat buiten onder de permanente poepplaats van 3 witte duiven was gespannen. Kortom, nog niet helemaal op orde. Gelukkig bleef Erik nog een paar dagen en konden we samen met de organisatie het meeste van de problemen weer verhelpen of op laten lossen.  Na nog één keer enorm veel boodschappen gedaan te hebben nu we de auto nog hadden, vertrok Erik toch echt naar ons bootje, Midas onderweg oppikkend.

En nu zitten wij hier dus, te wachten. Het gaat best goed. Het is even wennen en het is soms pittig alleen. Maar ondertussen weet ik aardig de weg in de buurt. Ik maak praatjes met de Italiaanse buurvrouw die stadsgids is en mij met alle liefde alles verteld wat een mens wil weten over Sevilla. We hebben koffie gedronken met andere ouders hier om de hoek. Ondertussen probeer ik zelf ook weer wat te studeren als de meiden naar school zijn. Het verkeer hier is zo chaotisch dat ik niet met de meiden naar school durfde te lopen ook al is het maar een paar honderd meter. Ik ben veel te bang dat er één van mijn hand los glipt de straat op. Grappig is dat. Sommige mensen vinden het heel eng dat wij met de meiden op een boot zitten, al dat water en ze kunnen niet zwemmen (uiteraard dragen ze altijd zwemvesten buiten) Maar ik vind dit verkeer hier veel enger, en dan heb ik het nog niet eens over de levensgevaarlijke geplette sinaasappels op de stoep haha, werkelijk overal. En dus heb ik een fiets gekocht. En als een echte Hollandse fiets ik nu, met één kindje voor en één kindje achterop ’s ochtends naar school. En dat gaat prima, al ben ik waarschijnlijk de enige vrouw in Sevilla die dat zo doet, ik heb nog geen andere gezien in ieder geval. Maakt mij niet uit. En de meiden vinden het heerlijk. Niet te ambitieus zijn helpt ook. We doen niet zo heel veel. De meiden zijn meestal moe als ze uit school komen. Dus dan drinken we thee, eten koekjes en ik lees een Engels boek voor, of we doen Engelse spelletjes. We praten een paar uur alleen Engels ‘s middags. Er moet namelijk aan hun Engels gewerkt worden van de juffen, zodat ze diezelfde juffen ook daadwerkelijk kunnen verstaan, en de andere kindjes natuurlijk. We doen boodschappen of gaan naar de speeltuin hier in de buurt. Van het weekend zijn we er op uit getrokken met de fiets, naar het plaza de España waar de meiden het vooral fantastisch vonden om gewoon naar de paardenkoetsen te kijken. En ook naar het park, de bibliotheek en nog een grotere speeltuin. Dat soort gewone dingen dus. We missen ons leven aan boord wel. De zee, ons bootje, de natuur, de vrijheid. En Erik missen we het meest natuurlijk. Maar het maakt ook duidelijk hoe naar ons zin we het hebben aan boord. Hoe we, ondanks alle tegenslag van de afgelopen tijd nog steeds staan te trappelen om door te reizen.  Om nog meer te ontdekken samen, want er is nog zoveel te ontdekken op deze mooie wereld.  Maar voor nu eerst dit, en wachten tot onze lief Eer er weer is.